انگاه که درون خویش را از خود تهی یافتی وبیرون خویش را خالی از خدا٬قران بخوان.
انگاه که در دریای خروشان زندگی ٬در چنگال طوفان جهل وترس اسیر شدی وساحل صلاح وصلح و کشتی نجات و رهایی را ارزو کردی٬قران بخوان.
انگاه که عقلت ٬احساست را به بند کشید وفکرت ٬عشقت را و قوه ی پیوستن به یزدان به نیروی عرفان را از دست دادی٬قران بخوان.
انگاه که در کوچه باغهای یاس ٬حیران وسزگردان ٬ناامید وپریشان٬در جستجوی قطره ی اب ٬کشتزار خشک و قحطی زده ی اندیشه ات را تسلی میدهی ٬از دریای بیکران امید لختی برگیر وقران بخوان.
انگاه که غرور وجودت را گرفت و تفاخر شعورت را و ذلت خویش را عزت یافتی ونخوت خویش را همت ٬قران بخوان.
انگاه که از فرط جهالت ٬امانت را از یاد بردی و به خیال سعادت اسیر ضلالت گشتی٬قران بخوان.
انگاه که خود را خدا یافتی٬یا خدا را جدا از خود و یکی بودن شرک را توحید پنداشتی وشمع را خورشید٬قران بخوان.
انگاه که مرگ خود را دیدی و حیات خویش را جاوید یافتی و دنیا واخرت را جدا از هم و دنیا داری و بهشت را در کنار هم٬قران بخوان.
ادامه دارد....
شهید مهدی رجب بیگی